NAVO-Rusland: Wie bedreigt wie?

De grote media overspoelen ons dagelijks met verklaringen van politici, hooggeplaatste militairen en allerlei soorten deskundigen, die ons waarschuwen dat Rusland zich voorbereidt om Europese landen aan te vallen in een steeds nabijder wordende toekomst: 2030, 2029 of zelfs nog eerder. Onlangs ‘lekte’ er op een wel gemakkelijke manier een rapport van anonieme Amerikaanse inlichtingenfunctionarissen uit naar de pers, waarin een Russische aanval op een NAVO-lidstaat werd voorspeld, misschien al deze herfst.

Tegelijkertijd herhalen diezelfde media dat de Russische troepen vastzitten in de Donbas, waar ze slechts enkele km² per maand oprukken, als ze al geen terrein verliezen. Toch legt niemand van hen ons uit hoe Moskou onder deze omstandigheden in staat zou zijn om de Baltische staten, Polen of zelfs Duitsland binnen te vallen, terwijl het Kremlin voortdurend heeft ontkend dat het dergelijke intenties zou hebben.

In het westerse kamp proberen enkele stemmen de absurditeit van het schrikbeeld van de „Russische dreiging“ te ontkrachten. Maar deze stemmen worden systematisch genegeerd door de grote media.

Men kan zich dan ook afvragen wat de motieven zijn voor het voortduren van deze alarmerende en angst zaaiende retoriek. Ze dienen uiteraard om de exponentiële stijging van de militaire begrotingen van de NAVO-landen en de massale wapenaankopen, voornamelijk in de Verenigde Staten, te rechtvaardigen. Wapens die, in het beste geval, nooit zullen worden gebruikt en alleen maar hebben gediend om de sociale zekerheid te ruïneren en duizend-en-één bezuinigingsmaatregelen te rechtvaardigen die door onze regeringen zijn genomen.

Dit „beleid van angst en leugens“, dat door de voormalige Belgische minister van Defensie, André Flahaut, aan de kaak is gesteld, zou de gemoederen ook kunnen voorbereiden op een „preventieve oorlog“ van de NAVO tegen Rusland. Dat is wat de Italiaanse admiraal Cavo Dragone, voorzitter van het Militair Comité van de NAVO, suggereert, evenals de Litouwse minister van Buitenlandse Zaken, voor wie de NAVO het „kleine fort“ Kaliningrad aan de Oostzee gemakkelijk zou kunnen „neutraliseren“. Als we daar de uitbreiding van de NAVO tot aan de Russische grenzen en de honderden miljarden die zijn uitgegeven ter ondersteuning van de strijdkrachten van Kiev aan toevoegen, kunnen we ons logischerwijs afvragen of het niet de NAVO is die, zonder het einde van het Oekraïense conflict af te wachten, een voorwendsel zoekt om Rusland aan te vallen en het de „strategische nederlaag“ toe te brengen waar de Atlantische leiders van dromen.

„Het is de NAVO die tot aan de poorten van Rusland is gekomen, en niet andersom“, erkende André Flahaut onlangs. De hoop komt van al die stemmen – van vakbonden, vredesactivisten, klimaatactivisten, oorlogstegenstanders en mensen met uiteenlopende politieke of religieuze overtuigingen – die steeds luider klinken en samen willen komen om zich te verzetten tegen de waanzin van de oorlog die de NAVO heel concreet voorbereidt, verborgen achter het valse voorwendsel van „de Russische dreiging“.