Tijdens de NAVO-top in Ankara – een waar festival van oorlogsplanning en geldklopperij – herhaalden de ‘knappe jongens in blauwe pakken’ stuk voor stuk het mantra van de collectieve waanvoorstelling dat Oekraïne de oorlog tegen Rusland aan het winnen was. „Acht Russische slachtoffers tegenover één Oekraïens slachtoffer op het slagveld”, zegt de Finse premier Stubb. En dat terwijl Rusland elke dag terrein wint op het slagveld, op alle fronten, en tegelijkertijd de technische, logistieke, energie- en wapenindustrieën in heel Oekraïne vernietigt. Toch gaan sommigen binnen „Nato-istan“ zelfs zo ver dat ze vol vertrouwen beweren dat Oekraïne niet alleen aan het winnen is, maar dat het al gewonnen heeft!
Wat niet wordt gemeld, is dat Russische leiders, waaronder Poetin zelf, voor het eerst sinds het begin van de zogenaamde „speciale militaire operatie“ vier en een half jaar geleden, het woord „oorlog“ zijn gaan gebruiken. Een Europese burger die het conflict op de voet volgt, zou zich zorgen moeten beginnen te maken. Maar niet de grote jongens in blauwe pakken die met een brede glimlach hun NAVO/Turkije-insignes op de revers van hun jasje dragen.
De ministers ontvingen een geschenkdoos met daarin een zeldzame vintage Gumusay .357 Magnum-revolver met zes schoten, vervaardigd door de Turkse wapenfabrikant MKE in de jaren negentig. Elk exemplaar was gepersonaliseerd met de naam van de ontvanger, gegraveerd op de loop, en bevatte een vakje met zes echte patronen naast de reinigingsset voor het wapen. Een passend, en ongetwijfeld praktisch, aandenken gezien de algemeen aanvaardde startdatum van de oorlog tegen Rusland, die gepland staat voor 2029-2030. We moeten er rekening mee houden dat Rusland zijn acties zal versnellen om de planning van de NAVO te verstoren. Als oorlog over drie of vier jaar onvermijdelijk is, zoals de meeste westerse militaire en politieke leiders hier en daar beweren, en als de investeringstermijnen daarmee overeenkomen, waarom zou men dan wachten tot Europa goed bewapend en klaar is om te schieten?
De NAVO-top in Ankara was een ware orgie van ondertekeningen van diverse multinationale industriële contracten. Het militaire keynesianisme heeft nog nooit zo’n enthousiaste en spectaculaire uitdrukking gekend.
Tijdens het parallel gehouden Forum voor de defensie-industrie werden militaire leveringscontracten ter waarde van meer dan 50 miljard euro ondertekend. Dit forum werd gepresenteerd als een spektakel met een hoge productiewaarde, met grandioze videoclips die raketten in de zon lieten zien en militaire vliegtuigen die in volle vaart door watten wolken in de uitgestrekte blauwe lucht scheurden. Een meeslepende melodie luidde de presentaties en overgangen in van de ministers en leden van de speciale teams, die het hoofdpodium op en af gingen. Ze sprongen en haastten zich volgens een nauwkeurige choreografie van fotosessies, mannelijke handdrukken, omhelzingen en schouderklopjes, vergezeld van stralende glimlachen met bijzonder glanzende tanden, onberispelijke kapsels en schitterende blauwe kostuums.
België heeft toegezegd 13 miljard euro uit te trekken om te voldoen aan de „basislijn“ van Ankara, op een totaalbedrag van 24,7 miljard euro dat is uitgetrokken voor de ontwikkeling van capaciteiten op korte termijn tot 2029. In 2027 zal de eerste integratie van de capaciteiten plaatsvinden en zullen de eerste luchtverdedigingssystemen worden geleverd ter bescherming van de haven van Antwerpen, het NAVO-hoofdkwartier en andere potentiële doelen. In 2028 zullen de Belgen de „piek in de uitbreiding van het personeelsbestand“ bereiken. Dit wordt omschreven als „een investering in menselijk kapitaal om de operationele paraatheid te versterken“, met als doel om tegen het begin van de jaren 2030 34.500 militairen in actieve dienst te hebben en het aantal civiele medewerkers, dat verantwoordelijk is voor de logistiek, te verdrievoudigen. In 2029 volgt de „evaluatie en heroriëntatie van de NAVO“. Er wordt gesproken over „het laatste jaar van het huidige uitgavenniveau“. Dit zal samenvallen met de officiële evaluatie door de gehele alliantie van het nieuwe traject naar de 5%-doelstelling. In dit stadium is België van plan zich drie extra luchtverdedigingssystemen met een groot bereik aan te schaffen om volledige samenwerking met de Nederlandse Patriot-raketbatterijen te waarborgen.
Theo Franken, voorstander van het „Belgische militaire keynesianisme“, versus Théodore Postal, voorstander van het „raketrealisme“ van het Massachusetts Institute of Technology … De eerste beweert België te beschermen, terwijl de tweede zegt de raketafweersystemen te hebben geanalyseerd, waaronder de beroemde Patriot, die in Oekraïne opnieuw niet meer in voorraad is. Hij concludeerde dat de Patriot volkomen ondoeltreffend is tegen hypersonische raketten en zeer slecht presteert tegen ballistische raketten, die inmiddels gangbaar zijn in Rusland maar ook in Iran...
De Europese deelnemers aan de oorlog in Oekraïne tegen Rusland zullen tot doelwit worden gemaakt als de Russische leiders besluiten dat het beter is om als eerste toe te slaan, voordat hun vijand de tijd heeft gehad om zijn capaciteiten te versterken. Zal één enkele aanval binnen „Nato-istan“ voldoende zijn om het te doen ontwaken? In dat geval zou het NAVO-Europa ofwel een beroep doen op het beroemde artikel 5 en openlijke vijandelijkheden met Rusland beginnen, wat opnieuw tot ongekende verwoesting en menselijke verliezen op het continent zou leiden, ofwel… zou deze waarschuwingsaanval de leiders uit hun hypnotische verdoving halen die hen rechtstreeks naar de ramp leidt. De Europeanen zouden plotseling voor de keuze tussen oorlog en vrede komen te staan.
Ervan uitgaande dat het Westen als geheel de rationele beslissing neemt om met Rusland te onderhandelen over een veiligheidsakkoord op continentaal niveau en een totale oorlog te vermijden, zou men deze Russische aanval kunnen beschouwen als een laatste poging om het Westen te dwingen zichzelf, en de rest van de wereld, te redden van een ramp die zou kunnen leiden tot het uitsterven van de mensheid..