Comité Toezicht NAVO, – dat klinkt misschien indrukwekkend. Wat? Met een raad van bestuur, een wijdvertakt netwerk, afdelingen en drukpersen? Nee hoor. Een kleine, informele structuur bestaande uit een paar doorgewinterde activisten. Waaronder een onvermoeibare vakbondsman. Zijn specialiteit? Geen. Maar wel doorzettingsvermogen.
Als hij een persbericht ziet (La Libre, Le Soir en de RTBF) waarin met afkeuring melding wordt gemaakt van de sancties die de Verenigde Staten in december 2025 hebben opgelegd aan de voormalige Europese commissaris, voormalig Frans minister en voormalig bedrijfsleider Thierry Breton, kan hij het natuurlijk niet laten om de genoemde media een brief te sturen waarin hij vraagt waarom ze zwijgen over de sancties die de Europese Unie (en haar volgzame lidstaten) hebben opgelegd om Jacques Baud, voormalig kolonel van het Zwitserse leger, de mond te snoeren, die de fout heeft gemaakt niet gedwee het „verhaal“ van Brussel te volgen. Antwoord van de genoemde media: stilte. De zwijgende hooghartigheid van de onverschilligheid.
Hetzelfde gebeurde opnieuw in februari van dit jaar, toen de RTBF in drie delen een soort filmische uitleg uitzond over de crisis tussen Rusland en Oekraïne. Er werd opnieuw een brief gestuurd aan een groep journalisten van de RTBF om vragen te stellen over de diverse flagrante vooringenomenheden waarvoor de Franstalige Belgische radio- en televisiezender zich als spreekbuis heeft opgesteld.
Daarop kwam uiteraard geen reactie van de ongeveer vierentwintig aangesproken ‘RTBF''ers’. Is het onverschilligheid, verlegenheid of de minachting van een elitair circuit dat aan niemand verantwoording hoeft af te leggen? Wie zal het zeggen.
En toen hij in diezelfde maand februari in een zeer beleefde brief een columnist van Le Soir aansprak die Iran omschreef als „een land onder de knoet van een schandelijk onderdrukkend regime“, terwijl dat land juist het doelwit is van een gewelddadige Israëlisch-Amerikaanse militaire aanval – die hij lijkt te rechtvaardigen – en roept hij hem op tot meer terughoudendheid en omzichtigheid. Wat levert dat op? Geen enkel antwoord. Dezelfde stilte, dezelfde hooghartigheid.
Alles verloopt volgens het oude patroon. Mei 2026: Le Soir spot met de trage opmars van de Russen in Oekraïne, zonder daarmee het schrikbeeld van de „Russische dreiging“ in diskrediet te brengen. Juni 2026: dezelfde krant wijdt drie pagina’s aan de Venezolaanse anti-Chávez-oppositieleider Maria Corina Machado, zonder ook maar enige context te geven...
Onze Don Quichot sluit zijn interne bericht af met het voorstel om de fakkel door te geven: „Gezien mijn verschillende kritische interventies gericht aan Le Soir, die zonder gevolg zijn gebleven, moet ik bij deze redactie behoorlijk ‘verbrand’ zijn...“ Helaas! Onvervangbaar, deze vakbondsman van alle strijd.