Op 24 februari 2022 begon Rusland zijn militaire interventie in Oekraïne. Het NAVO-Toezichtcomité was toen een van de weinige stemmen in België die weigerde Rusland eenzijdig te veroordelen en die de fundamentele verantwoordelijkheid van de NAVO voor het uitbreken van het conflict benadrukte. „Deze oorlog is in feite niet vandaag uitgebroken”, schreven we de dag nadat Russische tanks Oekraïne waren binnengereden, „hij werd stap voor stap voorbereid, al sinds de ontbinding van de Sovjet-Unie, door de systematische uitbreiding van de NAVO in de richting van Rusland en haar arrogante afwijzing van legitieme wederzijdse veiligheidsbezorgdheden. ” Dit standpunt leverde ons veel kritiek en aanvallen op, leidde zelfs tot pogingen om ons uit te sluiten en veroorzaakte verdeeldheid binnen de vredesbeweging.

Vier jaar later is ons standpunt onveranderd, maar voor veel van onze kameraden en vrienden is de situatie wellicht duidelijker geworden: inmiddels hebben de genocide die zich in Gaza voltrekt, de pogroms op de Westelijke Jordaanoever, de terroristische bloedbaden en de invasie van Libanon, en de ‘Shock & Awe’-aanvallen op Iran, de pure hypocrisie blootgelegd van de morele houding die politici van de Europese Unie en de media aannemen in hun veroordelingen van Rusland; de ongebreidelde overmilitarisering, de systematische aanval op sociale verworvenheden die daaruit voortvloeit, de aanvallen op de vrijheid van meningsuiting en de rechtsstaat, en het willekeurige karakter van ‘Europese’ sancties (denk aan de zaak-Jacques Baud) – dit alles heeft velen de ogen geopend voor de sluipende opkomst van het fascisme en de race naar oorlog, allemaal onder het voorwendsel van een ‘Russische dreiging’ die volledig verzonnen is, zo niet volledig omgekeerd.