Wie zijn wij?

Het Comité Toezicht NAVO werd opgericht in january 2000 in Brussel, in de nasleep van de bombardementen op Joegoslavië en de eerste uitbreiding van de NAVO naar het oosten, met Polen, Tsjechië en Hongarije, waarbij de beloften aan Gorbatsjov en de illusies van velen over zijn beroemde “gemeenschappelijk huis” en het Europa van de vrede terzijde werden geschoven.

We roepen progressieve politieke organisaties en de vredesbeweging op om het Belgische lidmaatschap van het Atlantisch Bondgenootschap in vraag te stellen.

Download onze presentatieflyer

Het Comité publiceert elke drie maanden het bulletin Alarm NAVO!. U kunt zich hierop abonneren via e-mail of per post (25 € voor 4 nummers): schrijf ons!

België in het hart van de NAVO

Het kleine België is de thuisbasis van twee belangrijke NAVO-besluitvormingscentra: SHAPE, nabij Bergen, en het NAVO-hoofdkwartier in Brussel.

SHAPE is het centrum van het militaire commando van de NAVO in Europa, waar militaire plannen voor kernwapens en troepeninzet in heel Europa (Defender Europe) worden ontwikkeld en geïmplementeerd.

Politieke beslissingen worden genomen in het hoofdkwartier van de Noord-Atlantische Raad in Brussel. De Raad houdt toezicht op de politieke en militaire processen van de NAVO met betrekking tot veiligheidskwesties.

België herbergt ook 20 atoombommen en tientallen F-16 en toekomstige F-35 bommenwerpers die deze kunnen dragen op zijn militaire bases in Florennes en Kleine Brogel.

Brussel is ook de zetel van de Europese Unie, die qua geopolitieke oriëntatie en beleid heel dicht bij de NAVO staat, en de overgrote meerderheid van haar lidstaten is ook lid van het Atlantisch Bondgenootschap.

De Kosovo-trigger

Het Comité Toezicht NAVO werd opgericht in 1999, in de nasleep van de NAVO-oorlog tegen het voormalige Joegoslavië. Deze agressie toonde op brute wijze aan dat de missie van het Atlantisch Bondgenootschap niet de territoriale verdediging van zijn leden is, maar het behoud van de Westerse hegemonie.

Daarna kwam de 20 jaar durende invasie en bezetting van Afghanistan en de deelname aan de Amerikaanse bezetting van Irak.

In 2011 werd Libië, het meest ontwikkelde land van Afrika, volledig verwoest door NAVO-bommen, wat de weg vrijmaakte voor de verspreiding van jihadisten in de hele regio en golven migranten die op dodelijke wijze de Middellandse Zee probeerden over te steken naar Europa.

Nucleaire waanzin

In 2002 trokken de Verenigde Staten zich eenzijdig terug uit het ABM-verdrag, dat de ontwikkeling van raketafweersystemen beperkt. Deze terugtrekking maakte de weg vrij voor het geplande raketafweerschild van de NAVO. De term “schild” verhult het feit dat de beschermde partij de capaciteit zou hebben om de andere partij te vernietigen zonder angst voor vergelding.

Sinds de jaren 2000 herbergen de nieuwe NAVO-landen elementen van het Amerikaanse raketafweersysteem. In 2016 begon de bouw van het Poolse deel, waar lanceerinrichtingen voor zowel defensieve als offensieve raketten komen te staan. In 2018 trokken de Verenigde Staten zich eenzijdig terug uit het Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty.

Vanaf 2021 zullen de tactische kernwapens die door de Europese NAVO-bondgenoten zijn opgeslagen, worden vervangen door 'verbeterde' versies waarvan de kans groter wordt geacht dat ze zullen worden gebruikt. Tegelijkertijd schaffen de bondgenoten dure F-35 bommenwerpers aan, die speciaal zijn ontworpen om deze 'verbeterde' bommen te dragen.

Onder leiding van de NAVO stevenen we waanzinnig af op een nucleaire holocaust.

De Oekraïense val

De NAVO, die niet verondersteld werd zich “een centimeter naar het oosten” uit te breiden, is sinds het uiteenvallen van de USSR gegroeid van 16 naar 32 leden.

Het Rusland van vandaag wordt steeds meer omsingeld door het machtigste militaire bondgenootschap aller tijden - dat in 1949 expliciet werd opgericht tegen de USSR - dat zichzelf boven de VN plaatst en zich buitensporig bewapent om de hegemonie van zijn leden en partners over de hele wereld te behouden.

De NAVO heeft alle waarschuwingen en verzoeken van Rusland om Oekraïne niet in de NAVO op te nemen en slechts 500 km van Moskou te stationeren, minachtend afgewezen. Integendeel, in 2014 steunden de Verenigde Staten, de Europese Unie en de NAVO-landen de omverwerping van de wettige regering van Oekraïne door een deel van het land dat Rusland vijandig gezind was, met de hulp van neonazistische paramilitairen. Ondanks de voortdurende burgeroorlog heeft de NAVO zwaar geïnvesteerd in het land om het voor te bereiden op het lidmaatschap.

Echte vrede in de wereld kan alleen worden gebouwd op het principe van wederzijdse veiligheid voor iedereen, niet op het bestendigen van de overheersing van het ene deel van de wereld over het andere. De toekomst van de mensheid hangt ervan af.