Bart De Wever op de voorpagina van de Chinese Global Times

Vier jaar geleden startte Rusland zijn militaire operatie in Oekraïne en werden wij allemaal opgeroepen om deze ‘ongeprovoceerde agressie’ onvoorwaardelijk te veroordelen. Wie het aandurfde om de rol van de NAVO in de aanloop naar en het uitbreken van dit conflict ter sprake te brengen, werd onmiddellijk beschuldigd van ‘poetinisme’.

Het jaar daarop was de wereld getuige van de genocide in Palestina, die werd gefilmd en gedocumenteerd en die tot op de dag van vandaag voortduurt, in stilte, onverschilligheid en met de directe medeplichtigheid van de Europese Unie. In juni 2025 juichten de Europese leiders de bombardementen van Iran door Israël en de Verenigde Staten toe. “Israël doet het vuile werk voor ons”, verklaarde de Duitse bondskanselier Merz. Op 3 januari van dit jaar leidden de bombardementen op Venezuela en de ontvoering van de president niet tot enige veroordeling door diezelfde leiders, die allemaal de nadruk legden op de zogenaamd herwonnen democratie die de Amerikaanse agressie mogelijk zou hebben gemaakt, in navolging van onze minister van Buitenlandse Zaken: “Maduro moet verantwoordelijk worden gehouden voor zijn daden”! Ze staan allemaal achter de bondgenoot die openlijk verklaart dat “Venezuela, zijn olie, zijn activa en zijn grondgebied van ons zijn”.

Pas wanneer Trump doet alsof hij hen met gelijke munt wil terugbetalen, beginnen de NAVO-bondgenoten te protesteren. De verontrusting die Macron in zijn privébericht aan Trump uit, is veelzeggend: “We zijn het volledig eens over Syrië. We kunnen grote dingen bereiken met Iran. Ik begrijp niet wat u doet met Groenland.” Geen probleem om “de anderen” aan te pakken...

De EU neemt actief deel aan de economische verstikking van Iran en aan de mediapreparatie van een nieuwe agressie. Er is geen bezwaar tegen de duidelijke schending van het internationaal recht door de criminele militaire blokkades van Venezuela en Cuba.

Echter, we moeten geloven dat de EU Oekraïne steunt om puur redenen van internationale legaliteit en humanitaire bezorgdheid...

Er zijn honderden miljarden uitgegeven om de oorlog in Oekraïne te financieren, miljarden die uiteindelijk ten koste gaan van onze sociale zekerheid. De buitensporige militarisering van een reeds overbewapende NAVO brengt ons aan de rand van een nog diepere afgrond.

Vier jaar later lijkt dit conflict, samen met Syrië, Venezuela en Iran, steeds meer een mijlpaal te worden in een bredere confrontatie tussen het Westen en de rest van de wereld, een confrontatie waarin het voortbestaan van de westerse hegemonie over de wereld op het spel staat. Er kunnen tegenstellingen bestaan tussen ‘bondgenoten’, maar verenigd onder de koepel van de NAVO zullen zij het op dit punt altijd eens zijn, ten koste van de rest van de wereld.

We staan op een kruispunt: zullen we ons eindelijk bewust worden van de werkelijke aard van elk van deze imperialistische oorlogen, of zullen we ons blijven laten meeslepen, van oorlog naar oorlog, naar een nieuw en ultiem wereldconflict?