De NAVO-top van 2026, die in juli in Ankara plaatsvond, was voornamelijk gewijd aan het organiseren en rechtvaardigen van uitgaven ter waarde van biljoenen dollars en euro’s voor de versterking van het „oostfront van het grondgebied van het Atlantisch Bondgenootschap”. Deze „versterking“ betekent niet alleen „steun“, maar ook een steeds grotere directe militaire betrokkenheid van de NAVO-landen bij de oorlog tegen Rusland in Oekraïne.

In België volgt in het programma voor oorlogsvoorbereiding van de regering Arizona, uitgevoerd door minister van Defensie Franken, de NAVO-richtlijnen voor 100%. Om de bevolking voor te bereiden op het dragen van deze astronomische uitgaven, moet de NAVO ook haar oorlogspropaganda voeren, russofobie aanwakkeren en in stand houden om te overtuigen dat Rusland de vijand is die moet worden verslagen. De „Slotverklaring“ van de NAVO-top van juli 2026 is daar nog een voorbeeld van.

Op de officiële website van de NAVO is een reeks „Factsheets“ te vinden die bedoeld zijn om deze russofobie aan te wakkeren:

„De illegale agressieoorlog die Rusland tegen Oekraïne voert, heeft de vrede en stabiliteit in Europa aan diggelen geslagen en brengt de internationale veiligheid ernstig in gevaar. In haar strategisch concept, aangenomen in 2022, omschrijft de NAVO Rusland als de belangrijkste en meest directe bedreiging voor de veiligheid van de bondgenoten, alsook voor de vrede en stabiliteit in het Euro-Atlantische gebied. (…) Door middel van dwang, subversie, agressie en annexatie probeert Rusland directe controle uit te oefenen over andere landen en invloedssferen te vestigen. Het zet conventionele, cyber- of hybride middelen – waaronder desinformatie – in tegen de bondgenoten en tegen de partners. (…) Het Bondgenootschap zal op gecoördineerde en verantwoordelijke wijze blijven reageren op de dreigingen en daden van dit land. We zetten ons in om onze afschrikkings- en verdedigingspositie te versterken, onze partners te ondersteunen en onze veerkracht te consolideren. En om dat te doen, moeten we met name de praktijken van Rusland aan de kaak stellen en desinformatie bestrijden”.

Ook de meeste media in België werken mee aan deze systematische desinformatie. Er zou alleen het Rusland van Poetin bestaan, er zou geen regering zijn, maar „een regime“, er zou geen democratie zijn, het is Rusland dat Oekraïne binnenvalt, het is Poetin die Europa wil aanvallen, enzovoort.

Onlangs wijdde de krant Le Soir haar hoofdartikel en twee hele pagina’s aan het verslag van haar correspondent in Moskou over haar „vijf jaar als correspondent“, van 2021 tot 2026. Meteen al ‘constateert’ ze dat „Rusland een land is als geen ander, dat er op het grondgebied geen onafhankelijke Russische media meer zijn toegestaan, dat de Russische machthebbers dachten een snel te winnen ‘speciale operatie’ te kunnen uitvoeren en nu verwikkeld zijn geraakt in de langste, gewelddadigste en meest verwoestende oorlog op het Europese continent”. Dit is al een volstrekt verkeerde interpretatie van de „Speciale Militaire Operatie“. Vervolgens wordt hiermee alles wat er aan de „goede kant van de geschiedenis“ gebeurt, weggevaagd en genegeerd: het verbod van de EU op de Russische media Russia Today, Sputnik en andere; het negeren van de zeer gewelddadige NAVO-oorlog in Europa tegen Joegoslavië; en de honderden huidige EU-sancties tegen Rusland; vergeten dat men aan deze kant in de gevangenis kan belanden als men een affiche ophangt met de tekst: „Rusland is niet onze vijand“ , dat journalisten en andere activisten voortdurend aan zelfcensuur doen in hun artikelen, pamfletten, enz.

Het hoofdartikel in Le Soir van die dag had als titel: „Het gevaar van het vertellen over het Rusland van Poetin“ en vervolgde: „Hoe kun je over het Rusland van Poetin berichten als elke uitspraak die niet 100% in lijn is met de regeringslijn gevangenisstraf of erger kan opleveren? Er is dus geen plaats meer voor afwijkende stemmen in de Russische publieke ruimte”,

Nog steeds in Le Soir is een ander groot artikel van twee pagina’s gewijd aan de opkomst van extreemrechts in de wereld en hun kansen om aan de macht te komen. En wat zien we daar? Een foto van Poetin en een tekst met de titel: „parlementsverkiezingen zonder spanning, maar symbolisch” en een commentaar: „de meeste tegenstanders van president Vladimir Poetin zitten gevangen, zijn in ballingschap of dood”. En in de tekst: „Terwijl de partij Jabloko, de enige anti-oorlogspartij, een hernieuwde belangstelling kende, heeft de regering haar opmars snel afgeremd door de partij uit te sluiten en verschillende van haar prominenten gevangen te zetten”.

En nog steeds in dezelfde krant Le Soir schrijft een correspondent in Berlijn een bericht met de titel: „Een nest van Russische spionnen in het centrum van Berlijn?”. Het gaat daarbij om het Russisch Cultureel Centrum in Berlijn, dat door leden van de oppositie in het parlement wordt beschuldigd een propagandacentrum en een toevluchtsoord voor geheim agenten te zijn. Dit „Huis van Rusland“ zou worden gebruikt als dekmantel voor de Russische inlichtingendiensten en sommige parlementsleden vinden dat het dringend moet worden gesloten.

Deze diepgewortelde anti-„Russische macht“-standpunten zijn in alle media terug te vinden; ze zorgen voor veel verwarring en wakkeren de russofobie aan die onze samenleving al sterk doordringt.

Hoe kunnen we dit alles bestrijden? Door alle leugens die door de officiële NAVO-website worden verspreid te ontkrachten; door zelf een cultuur van vrede en samenwerking met Rusland te bevorderen. Het gaat hier niet om „het Rusland van Poetin“, maar om het Rusland van de 160 nationaliteiten waaruit het bestaat, om het Rusland dat de erfenis van de Sovjet-Unie draagt, om het volk dat in 1945 het nazisme heeft verslagen en dat vandaag de dag strijdt tegen de heropleving van het fascisme, via de militaire interventie in Oekraïne. Zoals de demonstranten in Brussel en Londen in juni op talrijke spandoeken hebben geroepen en geschreven: NEE TEGEN DE NAVO! NEE TEGEN DE OORLOG! STOP DE MILITARISERING!