Mark Rutte, december 2025 : « We moeten ons voorbereiden op een oorlog van dezelfde omvang als die welke onze grootouders en overgrootouders hebben meegemaakt. »
Illustratie : Otto Dix, De oorlog - 1929-1932

In september 2023 beging NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg een flater in het Europees Parlement¹: Poetin, zo zei hij openlijk, is de oorlog ingegaan om te voorkomen dat de NAVO tot aan zijn grenzen zou komen. Gelukkig heeft de stilte in de media deze gênante bekentenis overschaduwd, waardoor we nog steeds bergen opiniestukken krijgen over het Russische imperialisme, de Russische dreiging, de hoogmoed van Poetin... „Natuurlijk heeft de NAVO [het voorstel van vredesverdrag] niet getekend”, verheugde Stoltenberg zich, een verdrag dat vrede en stabiliteit in Europa zou hebben gegarandeerd in ruil voor een (ditmaal) schriftelijke toezegging dat de NAVO zich geen „duimbreed” verder naar Rusland zou uitbreiden. Natuurlijk! Wat zou er van ons geworden zijn zonder het vooruitzicht dat de NAVO zich in Oekraïne zou vestigen, op 500 km van Moskou! Zeker, Oekraïne zou niet zijn verwoest en het leven van honderdduizenden Oekraïners (de anderen doen er niet toe) zou zijn gespaard gebleven; zeker, de EU zou niet gedwongen zijn geweest haar sociale zekerheid te plunderen voor de aankoop van prachtig oorlogsmateriaal, en zou rustig kunnen zijn doorgegaan met het ontbreken van „de moed om te accepteren dat haar kinderen verloren gaan”², en natuurlijk zou gas dat vijf keer goedkoper was een voordeel kunnen zijn geweest... maar de uitbreiding van het door de Verenigde Staten geleide militaire blok is al die kleine ongemakken meer dan waard!

De geschiedenis begint niet op 24 februari 2022

In 1991 kreeg Gorbatsjov de plechtige belofte dat de NAVO zich na de Duitse hereniging „geen duim naar het oosten“ zou verplaatsen. Amper enkele maanden later voegde die plechtige verzekering zich bij de lange, nog steeds groeiende lijst van Amerikaans bedrog. De zelfvernietiging van de Sovjet-Unie werd door de Verenigde Staten namelijk gezien als een militaire overwinning; niet als het einde van de oorlog of het vooruitzicht op een vreedzame wereld, maar als een eerste stap op weg naar de totale vernietiging van hun belangrijkste systeemrivaal, de enige die destijds nog in staat was de Amerikaanse hegemonie te betwisten.

In een van de eerste nummers van Alerte OTAN, meer dan twintig jaar geleden³, beschreven we de strategie van de NAVO om Rusland geleidelijk in te sluiten. Achteraf gezien valt het systematische en methodische karakter op waarmee de NAVO haar pionnen één voor één heeft geplaatst, vanaf het besluit tot uitbreiding van de NAVO dat al in 1993 werd genomen, via de verschillende ‘kleurenrevoluties’ rondom Rusland – waardoor natuurlijke bondgenoten en partners in vijanden veranderden – tot aan de eenzijdige opzegging van de verschillende verdragen die een nucleaire aanval zouden kunnen verhinderen. De totale oorlog tegen Rusland is geenszins een onverwacht gevolg van „de niet-uitgelokte agressie van Rusland tegen Oekraïne“, maar werd al vanaf de val van de Sovjet-Unie bedacht en voorbereid.

Het is ongetwijfeld nooit de bedoeling geweest dat het Oekraïense regime een onwaarschijnlijke militaire overwinning op Rusland zou behalen, ook al heeft men het dat laten geloven. Het doel van de NAVO was veeleer vanaf het begin om Rusland ‘doen bloeden’, het zo veel mogelijk te verzwakken vóór de grote directe oorlog.

De misleiding van de „militaire escalatie voor de vrede“

Al enkele maanden voert „Oekraïne“ - maar in werkelijkheid de NAVO via haar Oekraïense arm - diepgaande aanvallen uit op Rusland, bombardeert het civiele raffinaderijen en logistieke centra en stuurt het duizenden drones naar Sint-Petersburg en Moskou ... Vorig jaar vernietigde ‘Oekraïne’ een derde van de Russische strategische luchtmacht⁴, een vloot die bedoeld is om een nucleaire aanval te voorkomen, en onze media, die hierover in vervoering raakten, beseften niet hoe buitengewoon ernstig deze ‘prestatie’ was. De NAVO richt zich straffeloos op Russische strategische verdedigingslocaties, zonder dat er een gelijkwaardige tegenreactie mogelijk is.

De doelen, de inlichtingen, de wapens, zelfs de wapenfabrieken... worden openlijk door de NAVO geleverd. Groot-Brittannië verklaart langeafstandsraketten te testen om Oekraïne te helpen Moskou te bombarderen⁵... Hoe lang kan Rusland de schijn nog ophouden van de ‘speciale militaire operatie’ tegen alleen het Oekraïense regime, terwijl Rusland in werkelijkheid tegenover de hele NAVO staat?

Onze media en politici beweren dat escalaties bedoeld zijn om Rusland te dwingen een ‘onvoorwaardelijk’ staakt-het-vuren te accepteren. In een recent interview stelt de potentiële toekomstige Franse president, Raphaël Glucksmann, stellig: „We zullen met Vladimir Poetin moeten praten wanneer we de duidelijke boodschap hebben afgegeven dat hij deze oorlog zal verliezen. We zullen met een verslagen Vladimir Poetin moeten praten om over zijn capitulatie te onderhandelen.”

Dat slaat nergens op: een kernmacht zal niet capituleren tenzij er sprake is van een totale oorlog, en de tijd van naïviteit die leidde tot de zelfvernietiging van de USSR is definitief voorbij.

Met andere woorden, de huidige escalatie heeft niet tot doel vrede te bereiken, maar oorlog uit te lokken. De NAVO voert de escalatie stap voor stap op, in de hoop dat Rusland geen andere optie meer heeft dan een nieuwe „ongeprovoceerde agressie“ te lanceren.

De geesten voorbereiden

Het westerse imperialisme onder Amerikaanse leiding, waarvan de NAVO de gewapende arm is, heeft oorlog nodig, en dat wordt steeds dringender naarmate zijn mondiale hegemonie wordt bedreigd door de opkomst van de multipolaire wereld – „de As van het Kwaad“. Oekraïne, Iran, Venezuela en daarvoor Syrië zijn reeds onderdelen van één en dezelfde oorlog. Rusland is een fundamentele schakel in deze ‘As van het Kwaad’, die absoluut moet worden gebroken om elke betwisting van de Amerikaanse suprematie te voorkomen

De zogenaamde wens van Trump om uit de NAVO te stappen dient vooral om de waanzinnige stijging van de militaire uitgaven in Europa te rechtvaardigen: „Amerika laat ons in de steek! We moeten ons herbewapenen tegen de Russische dreiging!“. Maar deze massale herbewapening is in werkelijkheid een eis van de VS, die volkomen openlijk wordt geuit[8]: de Verenigde Staten wijzen de Europeanen het oostfront toe, omdat zij zelf hun troepen naar Azië moeten verplaatsen – en de Europeanen gehoorzamen braaf. Dit is geen ‘in de steek laten’, maar een taakverdeling.

De NAVO wil oorlog, en bereidt zich daar actief op voor. Op papier valt er nauwelijks iets tegen in te brengen: de NAVO beschikt, zelfs zonder Amerikaanse steun, over veel meer manschappen, financiële middelen en militaire macht. Het enige wat nog ontbreekt is „de moed om te accepteren dat men zijn kinderen verliest“, maar daar wordt aan gewerkt:

Een manier om de bevolking harder te maken is door troepen in Oekraïne in te zetten. Maandenlang heeft een Europese coalitie van vrijwilligers plannen uitgewerkt om na een staakt-het-vuren een „geruststellende troepenmacht“ in Oekraïne in te zetten. Deze besprekingen hebben nergens toe geleid, omdat er geen wapenstilstand in zicht is. Een Europese geruststellingsmacht zou Oekraïne dus niet veel opleveren. Maar het nu inzetten ervan, vóór een hypothetisch staakt-het-vuren, zou Europa ten goede kunnen komen, door burgers aan te moedigen een mentaliteit te ontwikkelen die hen beter op oorlog zou voorbereiden.⁷

De ‘Coalitie van Vrijwilligers’ zou dus geen enkel effect hebben op de vredeshandhaving in Oekraïne, maar het zou een goed middel zijn om, met de eerste doden onder ‘de onzen’, die strijdlustige geest weer tot leven te wekken, waarover sommigen wanhopig lijken te zijn omdat deze verdwijnt.

De oorlog begrijpen om ertegen te strijden

„We mogen niet toegeven aan Vladimir Poetin, want elke concessie aan een tiran is een uitnodiging tot agressie”, vervolgde Glucksmann in zijn interview. Macron omschreef hem als „een reus die moet blijven eten”. En is het denkbaar om met een reus te onderhandelen? Dat is duidelijk onmogelijk! Deze visie sluit ons op in de enige mogelijke weg, die van de oorlog; alleen de militaire nederlaag van het monster voor onze deur is denkbaar. Het aanhalen van fundamentele begrippen zoals het principe van wederzijdse veiligheid is verdacht en onfatsoenlijk geworden: een misdaad van pro-Russische propaganda.

Dat is geen toeval. Terwijl onze leiders, onze media en een deel van de publieke opinie „als slaapwandelaars naar de oorlog lopen“⁸, hebben de Atlantische generale staf en zijn ‘spindoctors’ hun ogen wijd open.

De komende oorlog zal uiteindelijk misschien uitmonden in de triomf van de NAVO, de capitulatie van Rusland en diens definitieve ontmanteling – althans, sommigen zijn daarvan overtuigd. Dit zal onvermijdelijk ten koste gaan van miljoenen doden, verwoestingen en oneindige verwoestingen, waartegenover Gaza achteraf slechts een voorbereiding van de geesten op de gruwel zal lijken – maar zoals Madeleine Albright zou hebben gezegd: „the price is worth it”⁹...

De „oorlog in Oekraïne“ had nooit mogen plaatsvinden: het zou voldoende zijn geweest om de legitimiteit van de veiligheidsbelangen van Rusland te erkennen, het beginsel van wederzijdse veiligheid te erkennen, te aanvaarden dat de NAVO niet tot aan de poorten van Moskou zou worden gedreven, en de voorstellen van Rusland voor een vredesverdrag te aanvaarden. Maar „natuurlijk heeft de NAVO niet getekend“, dat was niet de bedoeling.

Het is essentieel dat we afstappen van het verhaal van de ‘ongeprovoceerde invasie’, van ‘Russisch imperialisme’ en van de ‘onverzettelijke verdediging van het internationaal recht’. Een internationaal recht dat alleen van toepassing is op anderen, op de vijanden van het Imperium, is niets anders dan een grove verdraaiing van het recht van de sterkste. Deze oorlog heeft niets te maken met de strijd voor vrijheid en democratie tegen de autocratie, en nog minder met de „verdediging van Oekraïne“ – dat door onze „steun“ tot totale verwoesting wordt gebracht. Evenmin is die oorlog het gevolg van een „fout van Poetin”, waarvoor zijn „nationalistische adviseurs“ verantwoordelijk zouden zijn: de huidige oorlog – en die waarin wij beetje bij beetje worden meegezogen – is slechts het resultaat van een weloverwogen strategie die al lang geleden door de NAVO is uitgewerkt.

Je hiervan bewust worden is de eerste stap om je te kunnen verzetten tegen de oorlog die eraan komt. De primaire verantwoordelijkheid van de NAVO begrijpen en aan de kaak stellen is de enige mogelijke weg naar vrede.

1. Zie dossier „Een niet-uitgelokte invasie“ 
2. De Franse stafchef, generaal Mandon, november 2025.
3. NAVO-waarschuwing nr. 13, maart 2004 
4. Operatie „Spiderweb”
5. The Telegraph, 20 juni 2026
6. Pete Hegseth, 12 februari 2025
7. The Economist, 1 juli 2026
8. Om een gangbare (maar discutabele) beschrijving van het ‘toevallige’ uitbreken van de Eerste Wereldoorlog te gebruiken
9. Zie www.youtube.com/shorts/1T5JRVR53Eo, het onthutsende interview waarin de staatssecretaris koelbloedig verklaarde dat 500.000 kinderen die stierven als gevolg van het Amerikaanse embargo tegen Irak, „het wel waard waren“